คณะของเราพระ ๘ สามเณร ๔ รวมเป็น ๑๒ รูป  โดยพระอาจารย์สิงห์เป็นหัวหน้า   ได้เดินทางออกจากเมืองอุบลในระหว่างเดือน ๑๒ ได้พักแรมมาโดยลำดับ จนถึงบ้านหัวตะพาน หยุดพักที่นั่นนานพอควร แล้วย้ายไปพักที่บ้านหัวงัว เตรียมเครื่องบริขารพร้อมแล้ว จึงได้ออกเดินรุกขมูลต่อไป
              การออกเดินรุกขมูลครั้งนี้   ถึงแม้จะไม่ได้วิเวกเท่าที่ควร   เพราะเดินด้วยกันเป็นคณะใหญ่ แต่ก็ได้รับรสชาติของการออกเที่ยวรุกขมูลพอน่าดูเหมือนกัน กล่าวคือ  คืนวันหนึ่งพอจัดที่พักแขวนกลดกางกลดตกมุ้งไหว้พระสวดมนต์เรียบร้อยแล้ว  ฝนตกเทลงมาพร้อมด้วยลมพายุอย่างแรงนอนไม่ได้  นั่งอยู่น้ำยังท่วมก้นเลย  พากันหอบเครื่องบริขารหนี้เข้าไปอาศัยวัดบ้านเขา  แถมยังหลงทางเข้าบ้านไม่ถูก เดินวกไปเวียนมาใกล้ๆ ริมบ้านนั้นตั้งหลายชั่วโมง  พอดีถึงวัด
              ณ ที่นั้นมีโยมเข้าไปนอนอยู่ก่อน  คือโยมที่เขาเดินทางมาด้วย ๖ คน  เขามีธุระการค้าของเขา แต่เขาเห็นก้อนเมฆในตอนเย็น  เขาบอกว่าพวกผมไม่นอนละ  จะเข้าไปพักในบ้านพอพวกเราไปถึงเข้า เขาจึงช่วยจัดหาที่นอนตามมีตามได้หมอนเสื่ออะไรก็ไม่มีทั้งนั้น แล้วจึงรีบกลับไปรับอาจารย์กับพวกเพื่อนอีก ๗ - ๘ รูป พอถึงเก็บบริขารเรียบร้อยแล้วก็นอนเฉยๆ ไปอย่างนั้น  เพราะกุฏิก็เปียกไปหมดทั่วทั้งห้อง   เสื่อหมอนก็ไม่มีเพราะเป็นวัดร้าง  แต่เมื่อความเหนื่อยเพลียมาถึงเข้าแล้วก็นอนหลับได้ชั่วครู่หนึ่งทั้ง ๆ ที่นอนเปียก ๆ อยู่นั่นเอง แถมรุ่งเช้าบิณฑบาตก็ไม่ได้อาหาร   ได้กล้วยน้ำว่ากับข้าวสุก  ฉันข้าวกับกล้วยคนละใบ  แล้วก็ออกเดินทางต่อ  ท่านอาจารย์พาพวกเราบุกป่าฝ่าดงมาทางร้อยเอ็ด   กาฬสินธุ์   ผ่านดงลิงมาออกอำเภอสหัสขันธ์   เข้าเขตกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี แต่ไม่ได้เข้าในเมือง  เว้นไปพักอยู่บ้านเชียงพิณตะวันตกของอุดร  เพื่อรอการมาจากกรุงเทพฯ ของเจ้าคณะมณฑล การที่ท่านให้พวกเรามารออยู่ที่อุดรครั้งนี้ ท่านมีจุดประสงค์อยากให้พระมหาปิ่นมาประจำอยู่ที่อุดร เพราะที่อุดรยังไม่มีคณะธรรมยุต แต่ที่ไหนได้ เมื่อเจ้าคณะมณฑลมาจากกรุงเทพฯ ครั้งนี้ พระยาราชนุกูล ( ทีหลังเป็นพระยามุขมนตรี) ได้นิมนต์พระมหาจูมพันธุโล ( ภายหลังเป็นพระธรรมเจดีย์ ) มาพร้อมเพื่อจะให้มาอยู่ที่วัดโพธิสมภรณ์ที่อุดร ฉะนั้นเมื่อเจ้าคณะมณฑลมาถึงแล้วพวกเราจึงไปกราบนมัสการท่าน ท่านจึงได้เปลี่ยนโปรแกรมใหม่ จะเอาพระมหาปิ่นไปไว้สกลนคร แล้วจะให้เราอยู่ด้วยพระมหาจูม   เพราะทางนี้ก็ไม่มีใครและเธอก็คนทางเดียวกัน อนึ่งเธอก็ได้เรียนมาบ้างแล้วจงอยู่บริหารหมู่คน ช่วยดูแลกิจการคณะสงฆ์ด้วยกัน เราได้ถือโอกาสกราบเรียนท่านว่า กระผมขอออกปฏิบัติเพื่อฉลองพระเดชพระคุณ เพราะผู้ปฏิบัติมีน้อยหายาก   ส่วนพระปริยัติและผู้บริหารมีมากพอจะหาได้ไม่ยากนัก   ท่านก็อนุญาตแล้วแนะให้เราอยู่ช่วยพระมหาปิ่น